Isa na namang masakit na kabanata ang bumalot sa buhay ng TV host na si Kuya Kim Atienza at ng kanyang pamilya matapos ang emosyonal at napakasakit na tagpo sa huling lamay ng kanilang anak na si Eman Chenza. Sa harap ng mga kaibigan, kamag-anak, at mga tagasuporta, bumigay ang lakas ng asawa ni Kuya Kim—at tuluyang hinimatay sa sandaling inilapit sa kanila ang urn ng labi ng kanilang anak.

Ayon sa mga nakasaksi, maririnig pa umano ang mahinang tinig ng ina bago ito nawalan ng malay:

“Eman, gising ka na anak… umuwi ka na sa amin, please…”

Agad lumapit si Kuya Kim, nanginginig, at buong pwersang inalalayan ang kanyang asawa. Kitang-kita raw sa mukha ng host ang labis na pagkawasak habang paulit-ulit nitong sinasabi,

“Tama na… tama na, Ma… andito lang ako.”

Ngunit tila hindi mapipigil ang bigat ng emosyon sa loob ng chapel. Habang bumubuhos ang ulan sa labas, nagmistulang isa ring pag-iyak ng langit ang bawat patak, kasabay ng hagulgol ng mga taong dumalo.

Ang seremonya ay ginanap sa isang pribadong chapel sa Quezon City. Ayon sa mga nakasaksi, tahimik lamang si Kuya Kim sa buong misa. Ngunit nang dumating ang oras ng huling paalam, hindi na napigilan ng kanyang asawa ang sarili. Nang iabot sa kanya ang urn ni Eman, bigla na lamang itong nanghina, tinigilan ng hinga, at bumagsak sa sahig. Agad siyang inasikaso ng mga kapamilya at mga kasamahan sa industriya, habang si Kuya Kim ay nakaluhod sa tabi nito, umiiyak nang tahimik.

Ilang minuto ang lumipas bago siya muling nagkamalay. Nang magising, unang mga salitang lumabas sa kanyang bibig ay:

“Nasaan si Eman? Nasaan ang anak ko?”

Paulit-ulit niya itong binanggit, tila ayaw tanggapin ang katotohanang hindi na muling mababalikan ang anak na minsang nagbigay ng kulay sa kanilang buhay.

Ayon sa isang malapit na kaibigan ng pamilya, simula pa nang pumanaw si Eman, halos hindi na raw makatulog o kumain ang kanyang ina. Gabi-gabi itong umiiyak, pinapanood ang mga lumang video ng anak, at paulit-ulit na sinasabing,

“Hindi ako handa. Hindi ko siya kayang iwan.”

Marami ring mga kasamahan ni Kuya Kim sa telebisyon ang dumalo sa lamay upang magpaabot ng kanilang pakikiramay. Kabilang sa mga dumating ang ilang matagal nang kaibigan sa industriya na halos hindi rin napigilan ang pagluha. Ayon sa isang co-host niya,

“Walang mas mabigat na sakit kaysa sa ilibing mo ang sarili mong anak. Si Kim, kahit sa camera ay palaging matatag, pero ngayong nakita ko siya, ibang-iba — basag na basag.”

Matapos ang insidente, minabuti ni Kuya Kim na ipahinga muna ang kanyang asawa sa isang pribadong silid sa loob ng chapel. Ilang malalapit na kamag-anak ang sumama sa kanya upang bigyan ng lakas ng loob. Tahimik ang buong paligid, tanging mga hikbi at dasal lamang ang maririnig.

Sa harap ng mga lumuluhang tao, muling humarap si Kuya Kim at nagpasalamat sa lahat ng nagpaabot ng dasal at pakikiramay:

“Wala nang mas masakit pa rito. Pero alam kong kasama na siya sa Diyos. Ipagdarasal naming manatili kaming matatag. Maraming salamat sa inyong lahat.”

Ang kanyang tinig ay paos, nanginginig, ngunit puno ng pananalig.

Sa mga panahong iyon, dama ng lahat na kahit ang isang matatag na tao gaya ni Kuya Kim ay may hangganan din. Ang pagkawala ni Eman ay tila isang sugat na hindi madaling maghilom. Marami ang nagsabing nakita nila kung gaano kalalim ang pagmamahal ng mag-asawa sa kanilang anak — isang pagmamahal na hindi natatapos kahit sa kamatayan.

Habang lumalabas ang mga bisita sa chapel, isa sa kanila ang nagbulong:

“Ganito pala ang tunay na pag-ibig ng magulang. Wala itong hangganan. Wala itong kondisyon.”

Sa social media, bumuhos ang pakikiramay ng mga netizens. Marami ang nagbahagi ng larawan ni Eman at mga lumang video kung saan makikitang masayahin at puno ng pangarap ang dalaga. Isa sa mga viral na komento ang nagsabing,

“Hindi lang si Eman ang nawala. Nawala rin ang bahagi ng puso ng kanyang mga magulang.”

Hanggang sa huling sandali, hindi iniwan ni Kuya Kim ang tabi ng urn ng anak. Tahimik siyang nakaupo, hawak ang kamay ng kanyang asawa, at nakatingin lamang sa larawan ni Eman na nakapatong sa altar.

“Magpahinga ka na, anak. Huwag ka nang mag-alala sa amin,” mahina niyang sambit bago tuluyang ipinasok ang urn sa crematorium.

Isang mahigpit na yakap ang tanging sagot ng kanyang asawa — walang salita, tanging luha at pighati.

Ang gabing iyon ay nagtapos sa katahimikan. Ngunit sa likod ng mga luha, ang pamilya Atienza ay nananatiling magkasama — sugatan, ngunit hindi sumusuko. Ayon sa kanilang pahayag, mananatili silang kumapit sa pananampalataya at pag-asa, sa paniniwalang darating din ang araw na muli silang magkikita.

Sa mga salitang binitiwan ni Kuya Kim bago tuluyang isinara ang chapel:

“Hindi ko alam kung kailan ako muling ngingiti. Pero isang araw, anak, kapag nagkita tayong muli… doon lang ako muling tatawa.”

At sa mga salitang iyon, pumatak ang huling luha — tanda ng isang pagmamahal na hindi mamamatay kahit sa kamatayan.