Isang eksenang tumimo sa puso ng lahat ang naganap sa huling lamay ng anak ni TV host Kim Atienza, si Eman Atienza, na ginanap kagabi sa isang chapel sa Quezon City. Sa harap ng kabaong ng kanyang anak, hindi na napigilan ni Kim ang matinding emosyon — humagulgol siya nang tuluyan habang inuusal ang mga salitang, “Anak, bakit ang bilis? Hindi pa ako handa.”

Ang sandaling iyon ang tuluyang nagpaiyak sa buong chapel. Tahimik ang lahat habang maririnig lamang ang mahihinang hikbi ni Kim, hawak ang larawan ni Eman na nakangiti pa sa kanyang graduation picture.

Ang Ama na Nawalan ng Lakas

Ayon sa mga nakasaksi, tahimik lamang si Kim sa unang bahagi ng misa. Nakatungo, tila pinipilit maging matatag sa harap ng mga kaanak at kaibigan. Ngunit nang magsimula ang slideshow ng mga larawan ni Eman — mula sa kanyang kabataan hanggang sa panahon ng kanyang pag-aaral sa ibang bansa — biglang bumigay ang matatag na TV host.

Isa sa mga malalapit na kaibigan ng pamilya ang nagsabing, “Ramdam naming pinipigilan niya ang luha, pero noong makita niya ‘yung video ng mag-ama nilang nagbibisikleta, doon na siya tuluyang gumuho.”

Habang tumutugtog ang isang instrumental version ng “You Raise Me Up,” yumuko si Kim, tinakpan ang mukha, at maririnig ang mahinang pag-iyak na kalaunan ay nauwi sa marahas na paghagulgol. Nilapitan siya ng kanyang asawa at mga anak, ngunit ilang minuto siyang hindi makapagsalita.

Mga Kaibigan sa Showbiz, Dumalo at Naluha

Dumalo sa seremonya ang maraming personalidad mula sa industriya — kabilang sina Vice Ganda, Anne Curtis, Boy Abunda, at Jessica Soho, na pawang nagpaabot ng pakikiramay at taimtim na dasal.

Marami sa kanila ang nagsabing si Eman ay kilala sa pagiging mabait, tahimik, at mapagmahal sa pamilya. “Isa siya sa mga batang hindi mo maririnig na nagreklamo. Palaging masayahin, palaging nagpapasalamat,” pahayag ni Anne Curtis habang pinupunasan ang luha.

Maging ang ilang staff mula sa ABS-CBN at GMA ay dumalo, bitbit ang mga bulaklak at dasal. Sa labas ng chapel, libo-libong netizens at tagahanga ang nag-alay ng mga kandila, puting rosas, at mensaheng nakasulat sa kartolina: “Salamat sa inspirasyon, Kuya Kim. Mahal ka namin.”

Ang Mensaheng Nagpaluha sa Lahat

Sa gitna ng misa, nagpasalamat si Kim sa mga taong dumalo. Sa kanyang maikling mensahe, halos nanginginig ang kanyang tinig habang sinasabi:

“Wala nang mas mabigat na sakit para sa isang magulang kundi ang mauna ang anak. Lahat ng karunungan ko, lahat ng pinaghirapan ko — walang saysay pala kapag wala na siya.”

Habang sinasabi niya ito, may mga luha ring tumulo mula sa mga kilalang personalidad sa harap. Ang buong chapel ay nababalot ng lungkot, ngunit mararamdaman din ang respeto at pagmamahal ng lahat para sa pamilyang Atienza.

Paggunita sa Isang Mabuting Anak

Ayon sa isang malapit na kaibigan ni Eman, bago ito pumanaw, madalas nitong sabihin na “proud siya sa kanyang ama.” Ang mga salitang iyon ay binanggit sa misa ng kanyang kaibigan, at muli na namang napa-iyak si Kim.

“Ang sakit marinig na ipinagmamalaki ka ng anak mo, pero hindi mo na siya mayayakap ulit,” pahayag ni Kim sa kanyang mahinang tinig.

Marami ang nakaramdam ng bigat ng kanyang pinagdaraanan — isang ama na kilala sa pagiging matatag, ngunit ngayong gabi ay tao lamang na umiiyak, sugatan, at nagdurusa.

Ang Huling Paalam

Matapos ang misa, dinala ang labi ni Eman sa crematorium. Habang inaalay ang huling dasal, maririnig muli ang mga hikbi ni Kim. Lumapit siya sa kabaong, hinalikan ito, at bumulong ng, “Sabay tayo lagi sa biyahe, anak. Pero sa ngayon, ikaw muna.”

Tahimik ang lahat habang pinapanood ang eksenang iyon — walang kamera, walang ilaw, tanging mga luha at dasal lamang.

Pagkatapos ng cremation, ilang minuto ring nakatulala si Kim sa abo ng anak, bago tuluyang niyakap ito ng kanyang asawa. “Tama na, Kim,” maririnig mula sa isa sa kanyang kapatid, ngunit hindi pa rin niya mabitawan ang urn.

Isang Ama, Isang Alaalang Hindi Malilimutan

Sa gitna ng kalungkutan, nagpahayag si Kim ng pag-asa. Ayon sa kanya, bagaman hindi na niya makikita ang anak sa piling niya, mananatili ito sa kanyang puso magpakailanman.

“Hindi ko alam kung paano babangon bukas. Pero alam kong gusto ni Eman na magpatuloy kami — na maging matatag kami bilang pamilya.”

Sa labas ng chapel, ang mga tao ay sabay-sabay na nagpalakpakan bilang tanda ng suporta. Ang ilan ay sumigaw ng, “Kaya mo ‘yan, Kuya Kim!” habang ang iba nama’y tahimik na nagdarasal.

Sa gabing iyon, hindi lamang isang anak ang inilibing — kundi mga pangarap, tawanan, at mga alaala ng isang masayang pamilya. Ngunit sa likod ng luha, nanatili ang diwa ng pag-ibig ng isang ama na kahit gaano kasakit, piniling magpasalamat.

“Sabay sa muli, anak,” ang huling sambit ni Kim habang papalabas ng chapel, tangan ang urn ni Eman. “Hindi kita malilimutan.”