Si Pol Pot, na ipinanganak bilang Saloth Sar, ay naging diktador ng Cambodia at pinamunuan ang rehimen ng Khmer Rouge mula 1975 hanggang 1979. Sa ilalim ng kanyang pamumuno, pinilit niyang gawing “paraisong komunista” ang bansa sa pamamagitan ng sapilitang paggawa, paglipat ng mga residente sa mga bukirin, at pag-alis ng relihiyon at edukasyon. Sa loob ng apat na taon, tinatayang mahigit dalawang milyong Cambodian ang namatay dahil sa gutom, pagpapahirap, at pagpatay—isang trahedya na ngayon ay kilala bilang Cambodian Genocide.

Ipinanganak si Saloth Sar noong 1925 sa isang maliit na nayon sa hilagang Cambodia, anak ng mayamang pamilya ng magsasaka. Lumaki siya sa marangyang kapaligiran, hindi nakaranas ng gutom o kahirapan, at isang tahimik, mahiyain ngunit matalino at mapanuring bata. Sa panahon ng pamumuno ng mga Pranses, napansin niya ang matinding agwat sa pagitan ng mayaman at mahirap. Tanging ang mayayamang pamilya ang nagkakaroon ng magandang oportunidad, samantalang ang mga magsasaka tulad ng kanyang ama ay nananatili sa mababang lipunan.

Noong 1950, nakatanggap si Saloth Sar ng scholarship upang mag-aral sa Pransya. Sa Paris, nakasalamuha niya ang mga kabataang Cambodian na aktibo sa pulitika, at nahikayat sa mga ideya nina Marx, Lenin, at Mao. Naniniwala siya sa isang lipunang komunista, kung saan pantay-pantay ang lahat, walang mayaman o mahirap. Ang mga diskusyon kasama ang mga kapwa estudyante ang nagtulak sa kanya na baguhin ang Cambodia mula sa ugat: “Kung nais natin ng pagkakapantay-pantay, dapat nating baguhin ang ating lipunan.”

Pagbalik niya sa Cambodia noong 1953, hindi niya agad ipinakita ang kanyang paninindigan bilang komunista. Tahimik siyang nagturo at nakipag-ugnayan sa mga aktibista. Ginamit niya ang alyas na Pol Pot at kasama sina Ieng Sary at Hou Yuon, nagtayo ng kilusang laban sa pamahalaan ni Prinsipe Norodom Sihanouk. Naniniwala sila na ang mga mahihirap na magsasaka ang tunay na haligi ng bansa at sila lamang ang makakapagdala ng rebolusyong walang kasakiman.

Noong dekada 1960, pinalakas ng pamahalaan ang kontrol laban sa mga komunista, kaya napilitan si Pol Pot at ang kanyang mga kasama na magtago sa kagubatan sa hilaga ng Cambodia. Dito nila binuo ang Khmer Rouge, na layuning pabagsakin ang pamahalaan at magtatag ng agrarian communist state kung saan pantay ang lahat at walang pribadong pagmamay-ari ng lupa o negosyo. Naniniwala si Pol Pot na ang mga intelektwal, simbahan, at mayayaman ay sanhi ng pagkabulok ng lipunan, at dapat silang alisin upang magsimula muli ang Cambodia sa “Year Zero.”

Habang lumalawak ang impluwensya ng Khmer Rouge, maraming nagnanais ng pagbabago ang sumali, mula sa mga magsasaka, kabataan, hanggang sa mga dating sundalo. Ang digmaang Vietnam at mga pambobomba ng Amerika ay nagpalakas sa galit ng mga tao, na naging daan upang lumakas ang hukbo ng Khmer Rouge. Si Pol Pot ang naging Pangunahing Kalihim ng Communist Party of Kampuchea, at lahat ng desisyon ay dumadaan sa kanya, na nagtataguyod ng kultura ng takot at walang tanong na pagsunod.

Noong Abril 17, 1975, pumasok ang Khmer Rouge sa Phnom Penh. Pinilit ang mga tao na lisanin ang lungsod, na sa simula’y sinasabing tatlong araw lamang, ngunit ito ang simula ng Year Zero. Walang tao sa lungsod, walang tunog, at nawala ang lahat ng bakas ng lumang buhay. Tinanggal ang pera, paaralan, relihiyon, at negosyo; lahat ay pinilit magtrabaho sa bukid. Ang mga intelektwal, guro, opisyal, at artista ay tinuring na kaaway at pinatay. Sa loob ng isang taon, milyon-milyong tao ang pinuwersang lumipat sa bukirin at nagtatrabaho ng labis na mahirap, na nagresulta sa gutom, sakit, at pagkapagod.

Nagtayo ang Khmer Rouge ng mga lihim na bilangguan tulad ng S-21 (Tuol Sleng), kung saan ang mga pinaghihinalaang kaaway ay pinarusahan at pinapatay. Ang paniniwalang “mas mabuti pang patayin ang inosente kaysa hayaang mabuhay ang kaaway” ang naging batayan ng mga malawakang pagpatay. Ipinagbawal ang relihiyon, ang mga pari at monghe ay pinilit magtrabaho sa bukirin, at ang mga templo ay naging imbakan o kampo militar.

Sa apat na taong pamumuno, ginawang malawakang libingan ang Cambodia. Kahit ang mga kaalyado ni Pol Pot ay hindi ligtas; ang anumang hinala ng pagtataksil ay nagdudulot ng kamatayan. Ginamit ang mga bata bilang tagasumbong, na nagtuturo na ang rebolusyon ay mas mahalaga kaysa pamilya.

Sa labas ng bansa, naharap ang Cambodia sa isolation: walang radyo, ugnayan, o impormasyon. Sa paningin ni Pol Pot, ito ang perpektong simula ng isang bagong sibilisasyon. Ngunit bumagsak ang agrikultura, naubos ang populasyon, at lumaganap ang kaguluhan.

Noong 1978, dahil sa patuloy na pag-atake sa hangganan at paglabag sa karapatang pantao, pumasok ang Vietnam sa Cambodia, at noong unang bahagi ng 1979, naalis ang rehimen ni Pol Pot. Ang Khmer Rouge ay umatras sa hangganan ng Thailand, at si Pol Pot ay nanatiling nagtatago, ngunit ang kanyang lakas ay humina.

Noong 1997, nahuli si Pol Pot ng kanyang sariling mga tauhan at isinailalim sa house arrest sa Anlong Veng. Pumanaw siya noong Abril 1998, sa edad na 72, bago pa man siya maharap sa hustisya. Ang kanyang pangalan ay nanatiling simbolo ng karahasan at babala sa panganib ng kapangyarihang walang awa, at kung paano ang ideya ng pagkakapantay-pantay ay maaaring maging trahedya kapag walang puso.

Pagkatapos bumagsak ang Khmer Rouge, muling itinayo ng Cambodia ang bansa: binuksan muli ang mga paaralan, simbahan, at pamilihan. Itinatag ang Tuol Sleng Museum at Choeung Ek Memorial bilang paalala sa nakaraan. Noong 2006, itinatag ang Extraordinary Chambers in the Courts of Cambodia (ECCC) sa pakikipagtulungan ng United Nations upang litisin ang mga dating lider ng Khmer Rouge. Nahatulan ng habambuhay na pagkakakulong sina Kaing Guek Eav, Nuon Chea, at Khieu Samphan dahil sa crimes against humanity.

Ngayon, unti-unti nang nakakabangon ang Cambodia. Tinuturuan sa paaralan ang kasaysayan ng Khmer Rouge at ipinapaalala ang trahedya sa bagong henerasyon. Tuwing Abril 17, ginugunita ang araw na pumasok ang Khmer Rouge sa Phnom Penh—hindi bilang selebrasyon kundi bilang pag-alala sa mga biktima.

Ang kwento ng Cambodia ay paalaala na kahit ang pinakamagandang ideya ay maaaring maging mapanganib kapag wala ang awa at pananagutang moral. Pinapaalala nito sa mundo na ang tunay na rebolusyon ay nasa edukasyon, pagkakaisa, at kabutihang panlipunan, hindi sa karahasan. Ang pangalan ni Pol Pot ay nananatiling babala sa kung hanggang saan maaaring dalhin ng ideolohiya ang isang tao kapag nawalan na ng konsensya at puso.