Magandang araw mga kaibigan. Sa mga nagdaang linggo, isang kontrobersiyang pampulitika ang patuloy na umiinit at tila hindi na lamang usapin ng opinyon o personal na tampuhan. Ito raw ay isang backfire—isang banggaang hindi inaasahan—na ngayon ay may implikasyon hindi lang sa iisang personalidad, kundi sa buong sistema ng pamahalaan at maging sa pangalan ng isang makapangyarihang pamilya.
Sa sentro ng usapin ay ang mga paratang at rebelasyong umuugong kaugnay ng umano’y ₱21 bilyong “wish list” ng ilang senador ng 19th Congress na sinasabing ipinasok sa 2025 National Expenditure Program (NEP). Ayon sa mga ulat na lumutang, may mga proyektong inilista, may mga sponsor umano, at may mga pangalan na paulit-ulit na binabanggit sa likod ng kamera.
Isa sa mga tinuturo ng mga dokumentong kumalat—na tinawag ng ilan bilang “DPWH Leaks”—ay ang dami ng proyektong iniuugnay sa ilang mambabatas. Sa mga listahang ito, nabanggit ang umano’y 28 proyekto na may kabuuang halagang ₱2.5 bilyon, na iniuugnay sa isang senador. Mahalagang idiin: mga alegasyon pa lamang ito, at wala pang pinal na hatol o desisyon mula sa korte.
Ngunit lalong uminit ang usapin nang balikan ang pahayag ng dating Undersecretary ng DPWH na si Roberto Bernardo noong Nobyembre 14, 2025, kung saan kanyang idinetalye ang umano’y sistematikong katiwalian sa proseso pa lamang ng pagbuo ng NEP. Ayon sa kanya, may mga “itinalagang sponsor” na raw ng proyekto mula umpisa pa lang—at dito umano pumapasok ang porsiyento, komisyon, o kickback.
Sa parehong salaysay, lumutang ang pangalan ng yumaong dating DPWH Secretary Maria Catalina Cabral bilang isa sa mga sinasabing “arkitekto” ng sistema. Muli, mahalagang linawin: ito ay bahagi ng imbestigasyon at pahayag, at patuloy pang sinusuri ng mga awtoridad.
Habang lumalalim ang isyu, biglang sumabog sa publiko ang mas personal at mas mabigat na akusasyon—isang talumpating tumama sa mismong sentro ng kapangyarihan. Sa isang pagtitipon kontra-korupsiyon, may mga pahayag na binitawan na nagdulot ng matinding pagkabigla at pagkakahati ng opinyon. Mula sa usapin ng droga, hanggang sa paratang na may “bagman” sa DPWH na “malapit nang kumanta.”
Ang tanong ng marami: bakit ngayon? Bakit sa puntong ito lumabas ang ganitong klaseng pahayag? Ayon sa ilang political observers, maaaring may mas malalim na dahilan—isang lihim na matagal nang umiikot sa mga “media circles” at ngayon pa lamang unti-unting lumalabas sa liwanag.
Sa gitna ng lahat ng ito, binanggit ang umano’y koneksyon ng ilang DPWH projects sa Ilocos, pati ang pangalang Discaya, na inilarawan bilang donor o contributor sa kampanya. Walang tahasang paratang ng krimen, ngunit sapat na ang banggit upang magbukas ng mas maraming tanong kaysa sagot. Sa pulitika, minsan ang bulong ang nagiging mitsa ng apoy.
Isang punto ang mariing binigyang-diin ng ilang personalidad: kung may alitan sa loob ng pamilya, bakit nadadamay ang buong bansa? Bakit kailangang ilabas sa publiko ang mga paratang na maaaring magdulot ng kawalan ng tiwala sa pamahalaan, sa gitna ng panahong nangangailangan ang bansa ng katatagan?
May nagsabing ang ganitong hakbang ay hindi lamang nakakasira ng imahe ng isang tao, kundi ng buong institusyon. May iba namang naniniwala na kung may katotohanan ang mga paratang, tungkulin ng sinuman na ilantad ito—kahit masakit, kahit magulo, kahit may masirang relasyon.
Sa puntong ito, malinaw ang isang bagay: hindi pa tapos ang istorya. Maraming bahagi ang kulang, maraming detalye ang hindi pa beripikado, at maraming pahayag ang kailangang patunayan sa tamang proseso. Ang Senado, ang DPWH, at ang mga kaukulang ahensya ay inaasahang kikilos hindi batay sa ingay, kundi sa ebidensya.
Sa dulo ng diskusyong ito, may paalala ring binitiwan—isang panawagan sa konsensya. Na sa gitna ng paratang, galit, at banggaan, huwag kalimutan ang mas malaking larawan: ang kapakanan ng sambayanan. Ang pulitika ay maaaring personal para sa ilan, ngunit ang epekto nito ay laging pambansa.
Totoo man o hindi ang mga alegasyon, iisa ang panawagan ng publiko: linawin ang katotohanan. Hindi sa pamamagitan ng siraan, kundi sa bukas, patas, at malinaw na imbestigasyon. Dahil sa huli, hindi pangalan, hindi apelyido, at hindi kapangyarihan ang huhusgahan ng kasaysayan—kundi ang katotohanan at pananagutan.
Mga kaibigan, ano ang inyong pananaw?
Sa tingin ninyo ba ito ay isang lehitimong pagbubunyag, o isang banggaan na lumihis na sa tunay na isyu? Ibahagi ang inyong opinyon sa comment section.
At kung bago pa lang kayo sa aming channel, huwag kalimutang mag-subscribe para sa mas malalalim na talakayan sa pulitika, lipunan, at mga isyung humuhubog sa ating bansa. Maraming salamat po.
